Notice: wp_enqueue_script was called incorrectly. Scripts and styles should not be registered or enqueued until the wp_enqueue_scripts, admin_enqueue_scripts, or login_enqueue_scripts hooks. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 3.3.0.) in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-includes/functions.php on line 4161

Notice: Undefined index: hideWpComments in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-content/plugins/facebook-comments-for-wordpress/facebook-comments.php on line 132

Notice: Undefined index: includeFbComments in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-content/plugins/facebook-comments-for-wordpress/facebook-comments.php on line 251

Notice: Undefined index: fbCommentCount in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-content/plugins/facebook-comments-for-wordpress/facebook-comments.php on line 261

Notice: Η κληθείσα μέθοδος δημιουργίας για WP_Widget σε FBCRC_Widget έχει καταργηθεί από την έκδοση 4.3.0! Χρησιμοποιήστε την
__construct()
αντί αυτής. in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-includes/functions.php on line 3916

Notice: Η κληθείσα μέθοδος δημιουργίας για WP_Widget σε SkWidget έχει καταργηθεί από την έκδοση 4.3.0! Χρησιμοποιήστε την
__construct()
αντί αυτής. in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-includes/functions.php on line 3916

Notice: Undefined index: sk-id in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-content/plugins/schreikasten/schreikasten.php on line 408
Περί Έρωτος... | Μυστικά κι Εξομολογήσεις - Online Εξομολόγηση

Περί Έρωτος…

Προσπαθώ να βρω κοινά στοιχεία. Όλα καταλήγουν στην πεζότητα. Εγώ όμως ξέρω, ξέρω τι είναι αυτό που με διαφοροποιεί από τις άλλες ιστορίες: ότι έπαιξα, το’ παιξα ως το τέλος. Και έχασα. Πάντοτε είχα την βαρυσήμαντη – για μένα- άποψη, ότι ο άνθρωπος έρχεται μια φορά στη ζωή και πρέπει να κάνει βαθύ άλμα μέσα της, να της πιει το μεδούλι. Οπότε οποιαδήποτε φθορά και πτώση μου τα προσέδιδα όλα σ’ αυτή την άποψη. Οι έρωτες ανέκαθεν μου κόστιζαν, γιατί ήμουν άνθρωπος παθιασμένος με τις λεπτομέρειες, με τις στιγμούλες αυτές που σε κάνουν άνθρωπο ξέχωρο, παράταιρο και παρόλα αυτά, σε κάνουν τόσο ευτυχισμένο. Ακόμα και ο πόνος, η δυστυχία παίζουν στη ζωή μου μεγάλο ρόλο, τα αγκαλιάζω- δεν αφήνω να μου φύγει τίποτε. Έτσι ήμουν και με κείνη: ένα βουνό- μια τομή δύο ευθειών. Κάπου εκεί ξεκινούσε η αυγή μας, τα πάντα φάνταζαν τέλεια, οι νύχτες ήταν μικρές, τα ζεστά πρωινά μας παρηγορούσαν, ένας πόθος απολίτιστος, κάτι πρωτόγνωρο και πρωτόγονο μας ακολουθούσε και πιο πολύ εμένα. Εγώ πάντοτε την έσερνα, εγώ δημιουργούσα τις αρχές και τα τέλη.

Δεν είναι ιντερλούδιο, δεν είναι ρέκβιεμ κάποιου έρωτος. Όσο έντονος, μανιασμένος και άπρεπος κι αν ήταν, ξέρω πολύ καλά ότι θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Τουλάχιστον έτσι παρηγορώ τον εαυτό μου… Δεν ήταν μόνο η σάρκα που ‘χε παραδώσει η μία στην άλλη. Ήταν το πνεύμα, η συντροφικότητα, κρυφά όνειρα που αλληλοψιθυρίζαμε ντροπιασμένα- δεν τολμούσαμε να δεχτούμε το γεγονός ότι ονειρευόμασταν. Τρέχαμε να συναντηθούμε, κρυβόμασταν πίσω από δέντρα και σκιές, μοναδικά μας καταφύγια κάποια φοιτητικά σπίτια που δανειζόμασταν. Οι ερωτικές μας στιγμές ήταν πάντα ολιγόωρες, αχόρταγες και οι δυο φεύγαμε για τα σπίτια μας φουρκισμένες. Να βγαίνω έξω στο δρόμο και να συγκρατώ όλο μου το είναι να μην την αγγίξει, να μην αφήσει κάποια διάχυση πάνω της… Ψυχικός βιασμός. Αχαριστία. Τσακωμοί γελοίοι, πιο γελοία ήμουν εγώ. Αυτοκαταστροφική, μοναχική, απόμερη. Την ήθελα και την έδιωχνα ταυτόχρονα- «να γλυτώσει από μένα»… Κακοήθειες, ψευτιές. Με το πέρασμα του χρόνου ήρθε και η πτώση. Ήρθε η λογική να της χτυπήσει την πόρτα. Φίλοι, εραστές κρυφοί, ψυχολόγοι, την βάλανε στο «σωστό» το δρόμο. Μου γύρισε την πλάτη με τον χειρότερο τρόπο. Με σακάτεψε. Είχε έναν ήρεμο πανούργο τρόπο να με ξεφτίζει, να με γελοιοποιεί μπροστά στον ίδιο μου τον εαυτό. Για μισό χρόνο ήμουν σκιά του εαυτού μου. Είχα γίνει ένα τρομερά άσχημο ξεσκλίδι που παραπαίει, που ανεμίζεται με κάθε τι. Για αξιοπρέπεια, ούτε λόγος, φυσικά.

Είπαμε πιο πάνω, περί ζωής κτλ… Είχα τους μαθηματικούς μου υπολογισμούς, ότι κυνηγάω, ότι μιλάω ειλικρινά, ότι λέω σ’ αγαπώ- πως όλα αυτά ακούγονται… Μέγα λάθος. Η ζωή έγινε κυνική στο σημείο ακριβώς που τη χρειάστηκα. Πέρασα μια Άνοιξη φθισική, σιωπηρή και μονότονη και ένα καλοκαίρι άπληστο, ατέλειωτο. Εκείνη συνεχίζει την ζωή της. Ο Χειμώνας με άφησε στο ίδιο σημείο, λιγότερο τρεμάμενη. Δυο-τρεις φορές ήρθαμε σε επικοινωνία. Το φέρσιμο της ξερό, παιδιάστικο, ανούσιο, δειλό. Το δικό μου το ίδιο. Άλλα ήθελα να της πω, άλλα της έλεγα. Ήθελα να την αρπάξω, να την ταρακουνήσω όσο περισσότερο γίνεται, να την ταράξω με αλήθειες, με παράπονα… Αλλά το μόνο που έκανα ήταν να την κοιτάω κρυφά, να της μιλάω ήρεμα, ευγενικά. Να ρωτάω για την οικογένειά της, για την υγεία της, να αφήνω την πεζότητα να με σκεπάζει. Τώρα που μπαίνει η Άνοιξη, κοιτάζω κάπου- κάπου πίσω μου, βλέπω το κουφάρι μου και ανατριχιάζω. Πώς επέζησα από όλο αυτό… Πως βγήκα ζωντανή από την δίνη της..! Χρειάζεται χρόνος για να ξορκίσεις τα πάντα γύρω σου, να τα απομυθοποιήσεις, να τα φέρεις απέναντι σου, στο μπόι σου. Κοιτάω την Άνοιξη κατάματα, της χαμογελώ. Σκέφτομαι: θα πνιγώ σε μια κουταλιά νερό. Ελπίζω μέσα μου να προλάβω να το ευχαριστηθώ. Κι εκείνη…; Ας την έχει ο Θεός καλά, ας δημιουργήσει μια ζωή με ομοιώματα και ασφάλεια που τόσο θέλει. Ας γίνει ένα επιφανειακό χάδι. Ας πάρει η καθεμία μας τη γωνιά που της αξίζει.


Notice: Undefined index: hideWpComments in /var/www/www.exomologiseis.gr/wp-content/plugins/facebook-comments-for-wordpress/facebook-comments-combinecomments.php on line 24
2 thoughts on “Περί Έρωτος…

  1. Πολύ πόνος περι ερωτος …αλλα και πολυ ,αμφιδρομη, πεζοτητα και ψευτια.Αυτο απο οτι καταλαβαινω κατεστρεψε τη σχεση σας.Ελπιζω να ειστε και οι δυο καλα και καποια μερα ,να συγχωρησετε τους εαυτους σας και εν συνεχεια τον αλλον στη σχεση σας.ο χρονος θα δειξει .ειναι ο καλυτερος στοχαστης.

Σχολιάστε

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων